Architektonicznie

Latarnie morskie od niepamiętnych czasów służyły marynarzom. Zapewne setki jak nie tysiące naszych przodków zawdzięcza ich istnieniu swoje życie. Do dziś zagubione statki w których zawiodły urządzenia gps i wszelkie cuda najnowszej techniki, opierają się na zbawiennym świetle latarni. W Polsce znajdziemy około 30-40 przykładów tych użytecznych budowli. Budowano je gęsto tak aby naprowadzać statki płynące po Bałtyku do Gdańska czy Szczecina. Jednym z ciekawszych przykładów latarni jest ta na Helu. Nie jest to standardowa biała okrągła latarnia. Obecnie wykonana z czerwonej cegły palonej ma kształt ośmioboku rozszerzający się przy podstawie. Pierwsza latarnia morska w tym miejscu powstała w 1826 roku – była okrągła o wysokości 42 metrów, głównym systemem zasilania był olej rzepakowy. W XX wieku na latarni zainstalowana lampę naftową, a w późniejszych latach otynkowano i pomalowano w czerwono-białe pasy. W roku 1938 nastąpiło zelektryzowania latarni i zainstalowanie żarówki o ogromnej mocy 3000 W. Rok później w czasie obrony Helu, latarnia została wysadzona w powietrze przez polskie wojsko, po to aby utrudnić zlokalizowanie miasta i celowanie w ten punkt niemieckiej artylerii. Trzy lata później latarnia została odbudowana przez Niemców. Od tego czasu spokojnie stoi na brzegu oświetlając drogę zagubionym wędrowcom i wyznaczając punkt największego polskiego półwyspu. Burzliwa historia tego obiektu uświadamia nam, jak wiele wspomnień zaklinanych jest w murach i jak na pozór zwykłe rzeczy mogą mieć ogromny wpływ na naszą historię i na naszą przyszłość.